محمد حیدری‌پور کارشناس پخش و توزیع آثار مستند در یاداداشتی درباره مستند «کول انداز» ساخته مرتضی جذاب نوشت: مستند «کول انداز» ساخته مرتضی جذاب با روایتی ساده اما پرکشش قصه یک خانواده ایرانی را روایت می‌کند و «جادونویس» پرتره ای است از نغمه ثمینی نمایشنامه نویس و فیلمنامه نویس شناخته شده دو دهه اخیر.
تماشای زندگی افراد عادی در قالب روایتی متفاوت، بخشی جذاب از سینمای مستند است. فیلمساز سوژه را کشف می‌کند، اما مهم این است که چگونه قصه ظاهرا ساده و شخصیت‌های معمولی‌اش را برای بیننده به قهرمان تبدیل کند، مرتضی جذاب در «کول انداز» این کار را کرده است، فیلم قصه یک خانواده معمولی است که کودکی بیمار و پسری نوجوان دارند، پدر و مادر می‌کوشند شرایط زندگی را برای بچه‌ها به بهترین شکل تامین کنند اما چالش‌هایی دارند، خانواده به اندازه کافی مسئله دارند که به موتوری برای پیشبرد قصه تبدیل شوند، کودکی که اختلال دارد، مادری که مضطرب است، پدری که برای امرار معاش به کشوری دیگر می‌رود و پسری نوجوان که شیفته کشتی است و احتمالا درس و مدرسه را رها خواهد کرد. فیلم، سرحال و روان است و تماشاگرش را خسته نمی‌کند، ادعایی برای عمیق بودن یا بیان نکته‌های هستی‌شناسانه ندارد، در عین حال راوی صادق زندگی خانوادگی در ایران است، پر از بحران و چالش و اندکی لحظات شادی و خوشی.
امتیاز فیلم مرتضی جذاب در انتخاب یک خانواده معمولی و نزدیک شدن به آن‌ها و حفظ فاصله با سوژه هاست، او جانب هیچ یک از شخصیت‌ها را نمی‌گیرد و اجازه می‌دهد تماشاگر این رنگارنگی و چند صدایی را ببیند، پدر خانواده محور است و با گفت‌گو سعی می‌کند فاصله میان اعضای خانواده را کمتر کند، «کول انداز» از این منظر می‌تواند فیلمی مهم برای نوجوان‌ها و خانواده‌ها باشد و بیشتر دیده شود. فیلمی که به واسطه شخصیت‌های باورپذیرش، تماشاگر را با خود همراه می‌کند و همدلی او را برمی انگیزد. نه فقط به خاطر ترسیم دشواری‌های زندگی با کودکی با نقص بدنی و اختلال، به دلیل تلاش یک پدر برای آرامش خانواده‌ای از طبقه متوسط جامعه ایرانی. «کول انداز» تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی در «هاشور» در دسترس است.
«جادو نویس» یکی دیگر از مستندهای آریان رضایی درباره شخصیت‌های مهم تئاتر ایران است، فیلمی درباره نغمه ثمینی که سال‌هاست به عنوان فیلمنامه‌نویس و نمایشنامه‌نویس فعالیت می‌کند و در تئاتر ایران، شخصیت قابل توجهی است. فیلم رضایی اطلاعات جالبی درباره ثمینی دارد و با تمرکز بر وجه نمایشنامه‌نویسی زندگی حرفه‌ای ثمینی، از پرداختن به فعالیت او در حوزه نقد فیلم یا نوشتن در سینما و شبکه نمایش خانگی پرهیز می‌کند. به همین دلیل فیلم، یکدست و منسجم پیش می‌رود و پراکنده گویی ندارد.
به دلیل شخصیت شوخ طبع ثمینی و راحتی او مقابل دوربین، «جادونویس» اشتیاق برانگیز و تماشایی شده و اطلاعات و نکاتی که ثمینی درباره خاطرات و همراهی‌ها و اجراهایش می‌گوید برای دوستداران تئاتر، شنیدنی و جذاب است.
ثمینی در این فیلم کوتاه، از مقاطع خاص تئاتر ایران هم صحبت کرده و بخشی از محدودیت‌ها را بیان کرده که به «جادونویس» ارزش تاریخی بیشتری می‌دهد. مستندهای آریان رضایی برای دوستداران تئاتر ایران، که همواره از فقر منابع تصویری باکیفیت و منظم از شخصیت‌ها و ادوار مهم تاریخ تئاتر این سرزمین در رنجند، منابعی است قابل توجه و دوست داشتنی که تماشاگر را ترغیب می‌کند بیشتر از تئاتر ایران بداند.
«جادونویس» در پلتفرم هاشور در دسترس است.
انتهای پیام/
