استتار دیجیتال؛ این پیراهن عجیب شما را در برابر دوربین‌های هوش مصنوعی نامرئی می‌کند

«سیمون وکرت» (Simon Weckert)، طراح آلمانی، پیراهنی با طرحی متشکل از لکه‌ها و اشکال سبز، صورتی و نارنجی طراحی کرده است که هدف آن ایجاد اختلال در سیستم‌های تشخیص اشیا و افراد مبتنی‌بر هوش مصنوعی است. این لباس با الگویی موسوم به «استتار دیجیتال» تشخیص بدن فرد توسط الگوریتم‌های بینایی را دشوار می‌کند.

وکرت توضیح می‌دهد که سیستم‌های هوش مصنوعی افراد را مانند انسان‌ها نمی‌بینند، بلکه تصاویر را براساس الگوهای آماری بررسی می‌کنند. به گفته او، الگوریتم‌ها ترکیبی از لبه‌ها، بافت‌ها و رنگ‌هایی را جست‌وجو می‌کنند که در داده‌های آموزشی با مفهوم «شخص» مرتبط شده‌اند.

به همین دلیل، الگوی این پیراهن به‌گونه‌ای طراحی شده است که پیوستگی خطوط بیرونی بدن را مختل کند. لکه‌های رنگی روی لباس قرار است بخش‌های مختلف بدن را برای الگوریتم از یکدیگر جدا کنند تا سیستم نتواند آن‌ها را به‌عنوان یک فرد واحد تشخیص دهد.

وکرت در گفت‌وگو با Dezeen درباره این رویکرد گفت:

«سیستم‌های هوش مصنوعی از چندین لایه تشکیل شده‌اند و هرگز یاد نگرفته‌اند انسان چیست؛ آن‌ها یاد گرفته‌اند انسان‌ها از نظر آماری در میلیون‌ها تصویر آموزشی چه شکلی هستند.»

به گفته وکرت، این لباس برای انسان‌ها پارچه‌ای با طرحی تقریباً هیپنوتیزم‌کننده به نظر می‌رسد، اما هدف این است که مدل هوش مصنوعی نتواند الگوی مشخصی از یک انسان را در آن تشخیص دهد.

طراحی پیراهن عجیب برای فریب دوربین‌های نظارتی هوش مصنوعی

وکرت برای طراحی الگوی پیراهن نیز از هوش مصنوعی استفاده کرده است. به گفته او، الگوهای خامی که از فرایند بهینه‌سازی به دست می‌آیند، از نظر بصری بسیار آشفته هستند و بیشتر برای ماشین طراحی شده‌اند تا انسان. بنابراین، نسخه نهایی باید میان اثربخشی در برابر الگوریتم و قابلیت پوشیدن برای انسان تعادل ایجاد می‌کرد.

وکرت این طرح را با YOLO، یک سیستم متن‌باز تشخیص اشیا آزمایش کرده است. او می‌گوید این فناوری از همان خانواده فناوری‌هایی است که در بسیاری از محصولات تجاری نظارتی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

بااین‌حال، طراح ادعا نمی‌کند که پیراهنش می‌تواند تمام سیستم‌های نظارتی را شکست دهد. او می‌گوید این لباس برای مقابله با یک سیستم نظارتی اختصاصی طراحی نشده و ادعایی درباره سامانه‌های اختصاصی و تجاری ندارد.

به گفته وکرت، هدف اصلی این پروژه نشان‌دادن آسیب‌پذیری ساختاری این دسته از فناوری‌ها و ایجاد پرسش درباره میزان اعتمادی است که می‌توان به سیستم‌‌های تشخیص مبتنی‌بر هوش مصنوعی داشت؛ به‌ویژه اگر یک قطعه پارچه بتواند در عملکرد آن‌ها اختلال ایجاد کند.

وکرت پیش‌تر نیز با پروژه‌هایی درباره فناوری و نظارت خبرساز شده بود. او در سال ۲۰۲۰ با قرار‌دادن ۹۹ گوشی هوشمند در یک گاری و حرکت‌دادن آن‌ها در خیابان‌های برلین، توانست گوگل مپس را به نمایش ترافیک ساختگی وادار کند.